مرتبط با : مناجات , 


یا الله یا رحمن یا رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلوبنا علی دینک

"نیایش‏" ، نیاز روح است و "دعا" ، غذای جان .


در این‏که چه باید خواست و چگونه باید خواست، نیازمند رهنمود و تعلیم سا لکان واصل و عارفان کاملیم، یعنی امام معصوم و اولیای الهی .

"مناجات شعبانیه‏"، ره آوردی از آموزش‏های سالکانه آن حجت‏های الهی به رهروان راه معنی است .

"مناجات شعبانیه‏"، زمزمه مناجات است و شور دعا و سوز تضرع و روزنه امید.

گفتگو با خدایی است که راز درون و نیاز انسان و فرجام امور را می‏داند و پیش از آن که لب به سخن گشاییم، دفتر دلمان و کتاب نفسمان را می‏خواند و قلم تقدیرش به همه چیز و همه کس جاری است و سود و زیان‏ها و افزایش و کاستی‏ها به دست اوست .

الهی . . . ان حرمتنی فمن ذالذی یرزقنی و ان خذلتنی فمن ذا الذی ینصرنی . . .


خدایا! اگر محرومم سازی، کیست که روزیم دهد؟ و اگر خوارم کنی کیست که یاریم کند؟ از خشم تو به خودت پناه می‏برم . اگر من شایسته رحمتت نیستم، تو سزاوار جود و بخششی .


در "مناجات شعبانیه‏" ، نیایشگر صاحبدل، خود را در برابر خدایی می‏بیند، بخشنده و رحمت گستر، رئوف و خطاپوش، رحیم و پوزش‏پذیر، که نه می‏تواند دل از عطای او برکند و نه از عفو او بر خطاها نومید شود . زبان عذر خواهی او از خدا بلند است و دامن حسناتش کوتاه .


زبان ، زبان عشق و شیدایی است:


خدایا! اگر می‏خواستی خوارم کنی، هدایتم نمی‏کردی، اگر می‏خواستی رسوایم کنی از عقوبت دنیا معافم نمی‏کردی . . .


خدایا! اگر مرا به جرمم بگیری، دست ‏به دامان عفوت می‏زنم،


اگر مرا به گناهانم مؤاخذه کنی، تو را به بخشایشت ‏باز خواست می‏کنم .


اگر در دوزخم افکنی، به دوزخیان اعلام خواهم کرد که دوستت دارم . . .


هر چند در کنار طاعتت، عملم کوچک است، اما امیدم بسی بزرگ است، پس چگونه می‏توانم از آستانت تهی‏دست و محروم برگردم؟


اوج فرازهای بلند این دعا آنجا ست که امام از خدایش"کمال انقطاع‏" می‏طلبد، از همه بریدن و به او پیوستن، جز فروغ او را ندیدن، چشم دل به نور کبریایی روشن ساختن، حجاب‏های نور را گسستن و به معدن عظمت رسیدن و جان را معلق درگاه ربوبی ساختن و به درگاه عزت و قدس او آویختن و در خلوت خدا، همدم او شدن و مدهوش جلال الهی گشتن . . .


الهی! هب لی کمال الانقطاع الیک و انر ابصار قلوبنا بضیاء نظرها الیک . . .


خدایا نهایت بریدن از غیر تو و پیوستن به خودت را روزی ام ساز و چشم های قلبمان را با نظاره به خودت روشن ساز...


"مناجات شعبانیه‏" شکوه از جدایی‏ها و دور افتادن‏ها و غفلت‏ها و به خواب رفتن‏ه است . و انسان، تردیدی میان کیفر الهی، دوزخ را در چشم انداز قرار می‏دهد و پاداش خدا، به بهشت فرا می‏خواند .

تا یار، که را خواهد و میلش به که باشد!

و پایان دعا، خواسته‏ای چنین است:


خدایا! مرا به فروغ نشاط ‏انگیز عزت خویش بپیوند، تا تنها شناسای تو باشم و از غیر تو روی برتابم و تنها از تو ترسم و بیم تو داشته باشم.


این است که همه امامان، بی ‏استثنا، زبانی مترنم و دلی مشعوف به این دعا داشته‏ اند و مناجات شعبانیه، با این حقایق ناب عرفانی و لحن و زبانی شیدایانه، "سرود شوریدگی‏" آن پیشوایان بوده است .


این است: رمز تغزل ائمه با این نشید آسمانی و سرود عرفانی!


                                                                 التماس دعا

منبع :وب نجوای آسمانی